วันเสาร์ที่ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2550

ไปกินข้าวนอกบ้าน

เย็นนี้กะว่าจะพากันไปกินหมูกะทะ กับอ้ายกล+จุ๋ม แล้วก็น้องวิวซะหน่อย
พอดีเพื่อนพี่ภูมิมาจากกรุงเทพฯ แล้วดันอยากจะไปเที่ยวไนท์
ก็เลยพากันออกไปกินข้าวที่ไนท์บาร์ซ่า ไปกินจริงๆ แหละ
ไม่ได้เดินดูของเลย เพราะมัวแต่เล่นกับน้องไอส์ ลูกชายสุดหล่อ
ของเพื่อนพี่ภูมิ หน้าตาน่ารักมากๆ หล่อเอาการเชียว
กว่าจะได้กลับบ้านก็ปาเข้าไปเกือบเที่ยงคืนโน่น
มาถึงก็เลยรีบอาบน้ำ แล้วก็รีบเข้านอนเพราะอากาศหนาวสุดๆเลย

วันพฤหัสบดีที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2550

โลกนี้ มีแต่...ความรัก

ในโลกกว้างที่มีคนมากมาย
เราอาจเคยเดินสวนทางกันไปไม่รู้กี่ครั้ง
กามเทพมีจริงหรือเปล่านะ อยากรู้จัง
วันหนึ่งเราจึงถูกตั้งให้เป็นคนรัก ที่ห่วงใย
ก่อนหน้านั้นเราเคยพบกันมาก่อนหรือเปล่า
เคยมีช่วงที่เราเป็นคนแปลกหน้า ต่อกันไหม?
ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง คงต้องขอบคุณกามเทพ ที่สื่อใจ
ทำให้คนแปลกหน้าอย่างเรา มาห่วงใยและรักกันได้จริงๆ

วันพุธที่ 17 ตุลาคม พ.ศ. 2550

จะต้องดีซิ *-*

ดีไม่ดี...อยู่ที่ใจเราหัวเราะ...
เมื่ออยากหัวเราะ ร้องไห้...เมื่ออยากร้องไห้
และต้องหัวเราะให้ได้หลังร้องไห้ทุกครั้ง!
อย่าทำอะไรที่ไม่อยากทำ... จงทำอะไรที่ใจอยากทำ...!
ตัวหนังสือ...เขียนผิด...ลบได้
การกระทำ...ทำผิด...เอาอะไรลบ
นึกว่าหมากำลังไล่ฟัดซิ...! ...จะได้รีบวิ่งรี่เข้าเส้นชัย...
...ล้มเมื่อไหร่จะได้รีบลุก...
ทุกย่างก้าว ของ ความฝัน คือ ย่างก้าว ของ ความเหน็ดเหนื่อย
ทุกย่างก้าว ของ ความเหน็ดเหนื่อย คือ ก้าวย่าง ของ ความสำเร็จ
ต่อให้ทุกข์ที่สุด....ก็ต้องผ่านพ้นไปจนได้
เมื่อเรานั่งมองอดีต เรายังผ่านทุกข์มาได้ตั้งหลายทุกข์
ก็ในเมื่อ..ชีวิต...มันยังมีชีวิต ขอแค่อย่าทุกข์ก่อนเจอทุกข์
หลังทุกข์ อย่าทุกข์อีก ให้ทุกข์ แค่ตอนทุกข์ แล้วทุกข์ที่สุด...ก็จะเป็น ทุกข์ แค่นี้เอง!
ให้ทำหน้าที่ทุกหน้าที่ด้วยหัวใจ ให้หัวใจตระหนักในหน้าที่....
แล้วเราจะไม่รู้สึกว่าหน้าที่เป็นหน้าที่ แต่เป็นการกระทำที่เกิดจาก...
หัวใจเรียกร้อง...ต่างหาก ดีไม่ดี...อยู่ที่ใจเรา...
ถ้าใจเรา...คิดดี เราก็จะเจอแต่สิ่งดีๆ ถ้าเรามองในทางที่ดี...
ใจเราก็จะรู้สึกดี ถ้ากำลังใจดี...สิ่งเลวร้าย...ก็จะคลี่คลายเป็น...ดี!

วันจันทร์ที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2550

เย็นนี้ก็ยังทำโอทีอยู่นะเนี่ย

อีกวันแล้วที่เราต้องทำ OT แต่วันนี้ทำไปเล่นไป
ก็มัวแต่เล่นเอ็มกับเพื่อน เลยคีย์ข้อมูลได้นิดเดียวเอง
แต่ไม่เป็นไร เพราะเหลืออีกแค่ไม่ถึง 50 ชุด ก็จะเสร็จแล้ว
ถ่วงเวลารอคนอื่นก่อน เพราะบางคนเหลือตั้ง 300 กว่า
บางคนก็ ตั้ง 500 สบายเราเลยหละ
ขอเล่นอีกนิดหนึ่งก็จะกลับบ้านแล้ว
<***>

วันเสาร์ที่ 22 กันยายน พ.ศ. 2550

ทำโอที

ตอนแรกที่ตัดสินใจว่าจะทำโอที คิดว่าจะง่าย
แต่ที่ไหนได้ หินสุดๆ ทำยาก จะต้องใช้เวลา
ให้แบบสอบถามมาตั้ง 1,000 ชุด
ทำทั้งวันได้แค่ 200 ชุดเอง เหนื่อยมากๆ
ไม่น่ารับมาเลย แต่ทำไงได้รับมาแล้วต้องทำให้เสร็จ
ไม่งั้นเสียหน้าแย่เลย เสียชื่อด้วย

วันเสาร์ที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2550

สุดที่รัก

สุดขอบฟ้าคือโลก
สุดโศรกคือเศร้า
สุดจะเหงาคืออกหัก
สุดที่รักตือเธอ

วันจันทร์ที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2550

เบื่อจังเลย

ทำไมขี้เกียจตื่นมาทำงานก็ไม่รู้
เบื่อจริงๆเลย รู้สึกไม่ค่อยสบาย
เจ็บคอปวดหัวสุดๆ
ไม่อยากลุกเลย แต่จำเป็นต้องลุกเพระมันเป็นหน้าท่

วันอาทิตย์ที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2550

บางมุม...ของความรัก

ใครหลายคนรู้จัก. . . ความรัก แต่ใช่ว่าจะเข้าใจเราเรียนรู้ที่จะรัก . . .
แต่ใช่ว่าเราจะเข้าใจความรักเป็นความจริงที่ว่า. . .
วันและคืนที่เรียนรู้ผ่านกาลเวลา ทำให้คนสองคนเข้าใจกันมากขึ้นแต่วันและคืน
ที่ผ่านพ้น ก็ทำให้คนสองคนเข้าใจกันน้อยลงต่างกับความคาดหวัง
และการเรียกร้องระหว่างกัน ที่กลับจะมีสูงขึ้นและสูงขึ้นบางที. . .
เราก็เลือกที่จะทำร้ายกันและกันด้วยความรัก. . .
ถ้าเราตอบหัวใจของเราแท้จริง . . . ความรักก็แท้จริงเช่นกันและความรักก็จะอยู่เช่นนั้นเสมอ. . .
เพราะบางที ความสุขที่แท้จริงของ “ความรัก”คือ. . .
การได้รักมากกว่าการถูกรักและในทุกๆ การค้นหา ก็ไม่จำเป็นเสมอไปที่จะต้องค้นพบ. . .

วันเสาร์ที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2550

เสาร์นี้ได้หยุดพักสักที

หลังจากที่ไม่ค่อยได้หยุดเลย
มาหลายเดือนแล้ว ได้พักสักที
รู้สึกว่าตัวเองเหนื่อยล้าเหลือเกิน
แต่ถ้าไม่หยุดก็อดได้เงินค่าโอที
ฉะนั้นต้องสู้ต่อไป
แต่วันนี้เสาร์แรกของเดือนกันยายน
ได้หยุดพักสักที แต่ก็ต้องซักผ้ากองโต
และต้องมานั่งรีดอีก รีดไม่ถึงไหนก็ขอหยุดก่อน
แอบไปนอนสักงีบเอาแรงก่อน
ตื่นมาจะได้สดชื่น

วันอังคารที่ 28 สิงหาคม พ.ศ. 2550

ถ้าต่อสู้กับตัวเองก็ง่ายนิดเดียว

การต่อสู้กับตัวเองนี้สำคัญมาก
ต้องพยายามพิจารณาจนถึงใจจริงๆจนเกิดศรัทธาที่จะต่อสู้
เพื่อเอาชนะตัวเองให้ได้สังเกตดูก็ได้
จิตของเราทุกวันนี้ต่อสู้กับอะไรเราต่อสู้กับคนอื่นทั้งนั้น
ต่อสู้กับคนนี้คนนั้นเราก็แบก คนนี้ไม่ดี คนโน้นไม่ดี
คิดไปเรื่อยๆต่อสู้กับคนอื่น.…. ต้องคิดนี่ คิดโน่น
หาหลักฐาน หาข้อมูลต่างๆ เขาผิดอย่างไร
เขาไม่ดีอย่างไรรวบรวมบันทึกไว้ เขียนไว้เป็นแถว
ทำอยู่อย่างนั้นถ้าต่อสู้กับตัวเอง ก็ง่ายนิดเดียว
ไม่ต้องคิดอะไรพอเกิดความรู้สึกก็นิ่งเฉยเสีย ง่ายๆ
ทำได้แค่นี้เรียกได้ว่า "เอาชนะใจตัวเองได้"
อันนี้เราก็ต้องพยายามพิจารณา จนเข้าใจ
จนเกิดศรัทธาศรัทธาในปัจจุบันธรรมปัจจุบันธรรมเท่านั้น
ที่จะให้เกิดประโยชน์ได้ถ้าเรามัวแต่อยู่กับอดีต อนาคต
ชีวิตของเราก็เป็นหมัน ไม่เกิดประโยชน์
ถ้าเราอยู่กับปัจจุบันได้ ก็หาความสุขได้
ความสุขก็ต้องอาศัยปัจจุบันธรรมเราปล่อยวางอดีตก่อน
แล้วก็ปล่อยวางอนาคตแล้วในที่สุดก็ปล่อยวาง
ปัจจุบันด้วยเมื่อนั้นการเจริญสติปัฏฐาน 4
ก็สมบูรณ์ถ้าเราคิดไปอดีต หรือคิดไปอนาคต
ปัจจุบันก็ไม่ปรากฏปัจจุบันไม่ปรากฏก็ไม่รู้ปัจจุบัน
เพื่อที่จะเห็นปัจจุบัน ก็ต้องปล่อยวางอดีต
ปล่อยวางอนาคตแล้วในที่สุดปัจจุบันก็ต้องปล่อย
ในที่สุดก็ปล่อยวางทั้ง อดีต อนาคต และปัจจุบันคือไม่ยึดมั่น
ถือมั่นใน กาย เวทนา จิต ธรรมจิตก็อิสระ สงบฝากไว้พิจารณา
โยนิโสมนสิการพยายามพิจารณา แล้วก็ปฏิบัติให้มันถูก.................. เอวัง

วันจันทร์ที่ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2550

ชีวิต หนอ

เราดูอะไรได้ทั้งวัน แต่ให้จดจ่ออยู่กับสิ่งใดสิ่งหนึ่งสักครู่หนึ่ง
ดูช่างยากเย็นเหลือหลาย
เราฟังอะไรได้ทั้งวัน แต่ให้ฟังเสียงเต้นของหัวใจตัวเองสักตุ๊บหนึ่ง
ดูช่างยากเย็นเหลือหลายเราหายใจเข้า-ออกได้ทั้งวัน
แต่ให้กำหนดสติหายใจเข้า-ออกยาวๆก่อนนอนสักครั้งหนึ่ง
ดูช่างยากเย็นเหลือหลายเรากินอะไรได้ทั้งวัน
แต่รอให้มีสติพิจารณาก่อนสักชั่วอึดใจหนึ่งดูช่างยากเย็นเหลือ
หลายเราพูดอะไรได้ทั้งวัน
แต่ให้กล่าวคำสรรเสริญพระรัตนตรัยสักจบหนึ่ง
ดูช่างยากเย็นเหลือหลายเราจับต้องลูบคลำอะไรได้ทั้งวัน
แต่ให้ลูบคลำเนื้อหนังอันเหี่ยวย่นของตนเองสักครั้งหนึ่ง
ดูช่างยากเย็นเหลือหลาย
เราเสวยอารมณ์ที่อิฏฐารมณ์และอนิฏฐารมณ์ต่างๆ ตลอดวัน
แต่ให้รู้สึกสัมผัสต่อความทุกข์จนตลอดสายแม้เพียงครั้งเดียว
ในชีวิตดูช่างยากเย็นยิ่งไปกว่านั้น

วันพฤหัสบดีที่ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2550

แย่จัง

วันนี้รวมเงินส่งกองคลัง ได้ตั้ง หมื่นสี่พันแหนะ
แต่ที่ไหนได้ ทำเงินหายไปตั้ง พันสองซวยไปเลย
ต้องมาแชร์กันออกสามคน คนละสึ่ร้อย
แย่สุดๆ ยิ่งไม่มีเงินอยู่ด้วย เดือนนี้ใช้เงินเยอะ
ไม่รู้เอาไปใช้อะไร เหลือในกระเป๋าไม่กี่บาท

วันอังคารที่ 21 สิงหาคม พ.ศ. 2550

ความทุกข์-ความสุข

ความสุขเหมือนฝนพรำสาย อ่อนโยน งดงาม
บางเบา แต่ว่างเปล่า ไม่มีการเรียนรู้ใดในความสุข.......
เมื่อใดที่มีความทุกข์ ควรยิ้มรับ และคิดว่าโชคดีที่ได้เจอความทุกข์
ได้เรียนรู้การแก้ปัญหา ได้สงบ ได้สติ ได้ความนิ่ง
ได้รู้จักโลก รู้จักตัวเอง รู้จักการเติบโตทุกๆก้าว
ให้กำลังใจตัวเองมากๆ บอกตัวเองว่า
โชคดีที่วันนี้มีความทุกข์
เพราะเมื่อผ่านความทุกข์ ความสุขก็จะรออยู่เบื้องหน้า...
จงใช้ความทุกข์สร้างสิ่งมหัศจรรย์ให้กับชีวิต.

วันศุกร์ที่ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2550

อิจฉาคนอื่น

เห็นคนอื่นมีลูกแล้วก็อยากมีบ้าง
แต่ทำไงได้ก็ตอนี้เรายังไม่มี
ถ้าถึงเวลาก็คงมีเองแหละ ปลอบใจตัวเองก่อน
คิดว่าสักวันคงจะต้องมีแน่ๆ
ตอนนี้อ้ายกลกับจุ๋มก็มีลูกสาวแล้ว
น่ารักสุดๆไปเลย อิจฉาตาร้อนมากๆเลยเรา

วันพุธที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2550

อากาศเย็นสบาย ฝนตกปรอยๆ

เช้านี้มาทำงานฝนตกหนักมากๆ
ขากางเกงเปียกหมดเลย รองเท้าก็เลอะเทอะ
แย่จัง รถก็ติดอีกต่างหาก
แต่ก็มาถึงที่ทำงานได้อย่างปลอดภัย
แม้ว่าจะต้องขับรถมาอย่างยากลำบากก็ตาม
ทำไงได้ ไม่มีรถยนต์ มีแต่เมงกะไซด์นี่น่า

วันอังคารที่ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2550

อย่ากลัวกับสิ่งที่ยังไม่เกิด

ใครหลายคนชอบคิดไปไกลในสิ่งที่ยังมาไม่ถึง...
สิ่งที่ยังไม่เกิด ความคิดนี่แหละ
ที่บั่นทอนพละกำลังส่วนหนึ่งของความสุข
ที่ควรจะเกิด ควรจะมี ให้ลดน้อยลงไป บางขณะ
เราน่าจะทำชีวิตให้ดีกว่านั้นได้ง่ายๆ
แต่เพราะความคิด ความกังวล ทำให้สิ่งที่น่าจะง่าย
กลายเป็นสิ่งยุ่งยาก ถ้าความคิดบางอย่าง ยิ่งคิด ยิ่งเศร้า
ยิ่งทำให้กังวล ยิ่งไม่มีความสุข ยิ่งหวาดกลัววันข้างหน้า
ก็อย่าไปคิดมันเลย แค่ทำวันนี้ให้มีความสุข
ทำให้ดีที่สุดกับเวลานี้ที่มีโอกาสนี้...
บางที ใครจะรู้ว่า อะไรๆที่ไปกังวลนั้น อาจจะมาไม่ถึงก็ได้..

วันอังคารที่ 7 สิงหาคม พ.ศ. 2550

เวลาไม่อาจย้อนกลับ

คนเราไม่อาจย้อนเวลา กลับไปแก้ไขอดีตได้
เพราะอดีตไม่เคยหวนกลับ
เวลา . . . ไม่อาจย้อนคืนโอกาส
ในเรื่องบางเรื่อง . . . อาจจะมีแค่ครั้งเดียวในชีวิต

วันจันทร์ที่ 6 สิงหาคม พ.ศ. 2550

หัวใจบอกให้รัก

ณ เวลานี้
คงไม่มีใครปฏิเสธ
ที่จะเรียกร้องหาความรู้สึก ที่เรียกว่า “รัก”
ต้องการความดูแล เอาใจใส่ จากคนที่หัวใจ เรียกว่า “คนรัก”
หลายครั้ง หลายหน ที่ความรักเดินทางเข้ามาทักทาย
แทบจะทุกคนที่เชื่อ และมั่นใจว่า…
รักครั้งนี้ คนรักคนนี้ จะเป็นรักครั้งสุดท้าย
แม้จะไม่ใช่รักครั้งแรก ... แต่ขอเป็นรักสุดท้าย …
และต้องการให้คนรักคิดเฉกเช่นเดียวกัน
แต่นั่นมันคือ... ความคิด ความฝัน มันไม่ใช่ความจริง
บางคู่... ทำให้เรื่องราวที่อยู่ในความฝันนั้น เป็นจริงได้
แต่บางคู่... ทำลายมันตั้งแต่เดินทางไปด้วยกันยังไม่ถึงครึ่งทาง
และอีกบางคู่... ที่ต้องการเดินทางและสร้างฝันร่วมกัน
เพื่อทำเรื่องราวที่วาดฝันไว้ให้มันเป็นจริง
แต่ต้องพบอุปสรรคมากมายจากสิ่งแวดล้อมรอบๆ ตัว
ทำให้ความฝันนั้นหลุดลอยไป และไร้ประโยชน์ที่จะรั้ง
เพราะอีกฝ่ายย่อมไม่มีความสุขแน่
กับการที่สิ่งแวดล้อมรอบๆ ตัวของคนรักไม่ต้อนรับ
แต่กลับจะผลักไสตัวเองให้ไกลออกไปทุกที
ทั้งที่หัวใจยังมีรักจนเต็มหัวใจ
นั่นเท่ากับว่า… … ความฝันพังทลาย …
หากรู้สึกรักกับใครบางคนแล้ว ย่อมไม่มีใครคิดถึงวันที่จะต้องเลิกรา
มีแต่เพียงความคิดที่ว่า เราจะประคับประคองรักของเรา
ให้นานที่สุด... และมีความสุขมากที่สุด
ไม่มีใครนึกถึงวันที่หมดรัก
ไม่มีใครนึกถึงวันที่ไม่มีกันและกัน
เพียงแค่หัวใจบอกว่าให้ “ฉันรักแค่เธอ” และ... รักแค่เธอเท่านั้นเอง
ความคิดทั้งหมดที่มันเกิดขึ้น
นั้นก็เพราะ “รัก” เพียงคำเดียว

วันศุกร์ที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2550

เกิดมาแค่คนเดียว

คนเราตอนเกิดก็มาแค่คนเดียว ไม่ได้จูงมือใครมาด้วย
แต่ทำไมตอนโต หรือ ตอนมีความรัก … กลับอยากจูงมือกับเขาไปด้วยทุกหนทุกแห่ง
... พอถึงวันที่เขาจะจากเราไป ทำไมเราถึงทนไม่ได้
ทำไมเราต้องทุกข์ใจมากขนาดนี้ จะมีใครให้คำตอบได้ไหม?
การที่เรารักใครสักคน เวลารักมันก็ง่าย แต่เวลาจะเลิกรักนี่สิยากมาก…
นี่คงเป็นคำถามที่ไม่มีใครตอบได้ นอกจากตัวเราเอง
ถ้าเราเลือกที่จะอยู่... แล้วเจ็บ นั่นก็ถือว่า... เป็นความสมัครใจของเรา
แต่ทำไมเราเลือกที่จะเจ็บ ทำไมเราไม่เลือกที่จะทำใจ
แล้วยอมหันหลังเดินจากไปอย่างช้าๆ ค่อยๆ ให้ความเจ็บปวดมันหมดไป
พร้อมกับระยะทางที่เราเดิน อนาคตข้างหน้ายังมีอีกไกล ชีวิตเราต้องเดินต่อไป...
โลกนี้ไม่ได้มีเราเพียงคนเดียว ลองหันหลังกลับไปมองคนรอบๆ
ข้างคุณสิว่ามีมากมายขนาดไหน จำไว้แค่ว่า… "ตอนเกิดมาเราไม่ได้จูงมือใครมาด้วย"

วันพฤหัสบดีที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2550

หายไปนาน

แย่จัง ไม่ได้บันทึกส่วนตัวตั้ง 10 วันแล้ว
งานเยอะไปหน่อย ไม่รู้ยุ่งๆ อะไรแยะไปหมด
รู้สึกไม่ค่อยสบายด้วย ปวดหัว ตัวร้อน เหมือนจะเป็นไข้
แต่ก็กินยาไปแล้ว เย็นนี้น่าจะหาย

วันอาทิตย์ที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2550

ความรัก และความผูกพัน

ความผูกพันความรัก..และวันเวลานำมาซึ่ง..
ความผูกพัน โดยที่เรา.ไม่ทันรู้สึกตัวมาก่อนคนบางคนมีความรัก..
และสุขที่ได้ผูกพันกับคนที่ตนรักอีกบางคนอยากรัก..
แต่ไม่อยากผูกพัน.. สิ่งใดกันหนอ?..ที่ผูกและพัน..
คู่รักเข้าไว้ด้วยกันความรัก..ความคิดถึง..ความห่วงใย..
การยอมรับ..การให้อภัย..คำตอบนั้น..มีได้ร้อยแปด..พันประการ
ขอเพียง..ความรักนั้น..เกิดจากใจแท้จริงทุกสิ่งทุกอย่าง..
ทั้งร้ายและดี..ที่ได้เกิดขึ้นในวันเวลาที่ผ่านไป
นับตั้งแต่วินาทีที่มีใครคนนั้นอยู่ข้างในใจจะกลายเป็นสายใย ...
ที่ไม่อาจรู้ความแข็งแรงและไม่อาจคะเนความยาวไกล..ที่มีหน้าที่ผูกและพัน..
ใครหลายคนอาจคิดว่าการจากกัน..อาจทำให้สายใยนี้ขาดลง...แต่ในความเป็นจริงนั้น..
หากจากกันทั้งที่ยังรัก..ยิ่งคิดถึง..ยิ่งห่วงหา..สายใยยิ่งแข็งแรงหากจากกันเพราะไม่รัก..
ก็ใช่ว่าจะความผูกพันจะขาดหาย..เพียงแต่เจ้าของ..
เจ็บปวดเกินกว่าจะอยากนึกถึงจึงเก็บมันไว้ในส่วนลึกของใจ..
เมื่อเวลาผ่านไป..เมื่อคิดถึงได้โดยที่ไม่เจ็บปวด
จะพบว่าความผูกพันไม่ได้หนีหน้าไปไหนหากยังคงสงบนิ่ง..
รอคอยการค้นพบจากใจตัวเราเองขอเพียงให้
ความผูกพันเป็นดั่งสายใยที่อ่อนโยน..อบอุ่น
อย่าได้กลายเป็นโซ่..ผูกล่ามหัวใจใครไว้เลย

วันจันทร์ที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2550

หลานตัวน้อย น่ารักมาก







ไปเที่ยวบ้านจิปร์มา กะจะไปเยี่ยม


คุณแม่คนใหม่ซะหน่อย ดันไม่อยู่


ไปทำงานซะนี่ แต่ก็ยังดีที่เจอเจ้าตัวเล็ก


น้องโมเดล อายุ 4 เดือนแล้ว แต่ตัวโตมากๆ


ตากลมบ้องแบ้ว ใสแจ๋วเลย


เห็นแล้วอิจฉา อยากมีมั้งจัง

วันพฤหัสบดีที่ 28 มิถุนายน พ.ศ. 2550

เหนื่อยจัง

ทำไมช่วงนี้งานมันยุ่งจัง
เหนื่อยสุดๆ เลย คนในห้องก็พูดมาก
เสียงดังอะไรกันก็ไม่รู้ ไม่มีสมาธิทำงานเลย
ทั้งๆที่เจอกันอยู่ทุกวัน คุยกันไม่ยอมหยุด
น่าเบื่อชะมัด

วันพฤหัสบดีที่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2550

คำแม่สอน

แม่สอนว่า...
" ... เรา ควรให้คนอื่น มากกว่าการที่คอยให้แต่คนอื่นหยิบยื่นให้เรา
ลองคิดดู สิ.. ถ้าเธอได้รับของขวัญจากใครสักคน ที่เธอจะรู้จัก
หรือไม่ รู้จัก บางทีอาจเป็นแค่สิ่งของที่ไม่มีค่าอะไรเลย
แต่ความรู้สึกที่ได้ รับ มันตรงกันข้ามกับราคา
หรือสิ่งของที่คนอื่นหยิบยื่นให้เรามากกว่าเป็น สิบเท่า ความรู้สึกนั้นนะ
ไม่ใช่แค่ดีใจที่ได้รับของขวัญนะ แต่มันเป็น ความรู้สึกที่คิดว่า
เขาจำมันได้หรือ เขาคิดถึงเราด้วยหรือ
มันเป็นความ รู้สึกที่บอกไม่ถูกเหมือนกันนะ ถ้าเธอเป็นผู้รับ
แล้วเธอเป็นผู้รู้สึก ดี ขอให้เธอรู้ไว้ว่า คนที่เป็นผู้รับจากเธอ
เขาก็รู้สึกดีไม่แพ้กับเธอ หรอกนะ
แล้วเธอจะรู้ว่าการทำให้คนอื่นมีความสุขได้
ตัวเธอเองนั่นแหล่ะ ที่จะมีความสุขยิ่งกว่า

วันพฤหัสบดีที่ 14 มิถุนายน พ.ศ. 2550


มาถึงที่ทำงาน ตาเป็นหมีแพนด้าเลยเรา
ต้องรีบโป๊ะหน้าหน่อยแล้ว เดี๋ยวไม่สวย


วันพุธที่ 13 มิถุนายน พ.ศ. 2550



เช้านี้มีประชุมชมรมเสริมสวย เลยต้องมาเช้าหน่อย



ขนาดยังไม่แปดโมงเช้านะ เหงื่อแตกผลักเลย
ทำไมอากาศมันร้อนอย่างนี้ก็ไม่รู้
เฮ้อ เบื่อจริงๆ เลย



วันพฤหัสบดีที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2550

รักพี่ภูมิที่สุดเลย น้อยกว่าพ่อ กับ แม่ นิดหน่อย


ความรัก..กับ ความผูกพัน หน้าตาคล้ายกัน .. เหมือนซ้าย-ขวา

แต่ถ้าเมื่อไหร่ที่ ... รู้สึกว่า .. คิดถึง .. แล้วมาหา คือ .... รัก

รู้สึกว่า .. เคยมาหา .. เลยมาหา คือ .. ผูกพัน รู้สึกว่า .. หิว ... แต่อยากรอ คือ .. รัก

รู้สึกว่า .. อิ่มแล้ว .. อยากเอามาฝาก คือ .. ผูกพัน

รู้สึกว่า .. อยากให้เวลากันและกัน คือ ..... รัก

รู้สึกว่า .. อยากใช้เวลาด้วยกัน คือ .. ผูกพัน

รู้สึกว่า .. หงุดหงิดคือทำให้อีกคนไม่สบายใจ คือ .. รัก

รู้สึกว่า .. โกรธคือทำให้อีกคนสำนึกบ้าง คือ .. ผูกพัน

รู้สึกว่า .... ไม่มีนาทีไหนไม่คิดถึง คือ .. รัก

รู้สึกว่า .. นาทีไหนที่ว่างจะคิดถึง คือ .... ผูกพัน

ขอบคุณเหลือเกิน .... ความผูกพัน .. ที่ทำให้รัก

ขอบคุณเหลือเกิน .. รักที่เป็นมากกว่า .. ความผูกพัน
... เคยไหมรักใครคนหนึ่ง ด้วยความรู้สึกว่า .... เคยผูกพันเหมือนเคยรักกัน แล้วพลัดพราก

ต้องมาตามหากันเป็นแรมปี ถ้าเคยรู้สึกอย่างนี้ ยามที่มองแววตาใครคนนั้น

แล้วรู้สึกอยากอยู่ข้าง ๆ เพื่อคอยกางแขนปกป้องและดูแลไปตลอดชีวิต

ความรู้สึกนั้น .. เรียกว่า รักและผูกพัน

ความรู้สึกที่ .. มิอาจพรากจากกัน ได้อีก

แม้เพียงหนึ่งเสี้ยววินาที

วันอังคารที่ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2550

วันนี้ทำไมมันแย่จัง



เช้านี้ไม่รู้ว่าก้าวขาไหนออกจากบ้าน

ขับรถมาทำงาน ดันยางแบนอีก

เสียเงินไปตั้งร้อยบาท แย่จังเลย



หากชีวิตกำลังแย่ต้อง..เข็มแข็ง อดทน

หากคุณรู้สึกกำลังแย่.. หากคุณรู้สึกหมดสิ้นเรี่ยวแรง

หากคุณรู้สึกเจ็บปวดผิดหวัง หากคุณรู้สึกกำลังจะทนไม่ไหว

คุณคงรู้สึกสงสารชีวิตตัวเอง!

แล้วคุณจะจัดการกับชีวิตตังเองอย่างไรดีหนอ



วันจันทร์ที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2550

วันอังคารสุดแสนยุ่ง

วันนี้หนุกหนานกันจริงๆ
วุ่นวายกันสุดๆ เสียงดังเป็นที่หนึ่ง
แต่ก็ยังมีเรื่องให้คิดอยู่ตลอด แถมตลกอีกต่างหาก

วันอังคารที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2550

ตื่นแต่เช้ารีบอาบน้ำแต่งตัว แล้วก็มาส่งน้องที่โรงเรียน
หลังจากนั้นก็เข้ามาที่สำนักงาน เป็นกิจวัตรที่น่าเบื่อสุดๆ
แต่ทำไงได้ หลีกเลี่ยงได้ซะที่ไหน ไม่เป็นไร (สู้ๆ)
คิดไว้ ทำเพื่อเงิน อิอิ..

วันจันทร์ที่ 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2550

วันนี้ก็วันทำงาน

เช้านี้ ยุ่งสุดๆ เลย มาถึงที่ทำงานยังไม่ 7 โมงเลย
แต่ก็ต้องกลับบ้านอีกครั้ง ก็ดันลืมเอาแผ่นหนังมาให้
พี่ทำงาน แย่จัง กลับไปกลับมา เปลืองน้ำมันที่สุดเลย
แต่รับปากกับพี่เค้าแล้วก็ต้องเอามาให้ เดี๋ยวหาว่าเรา
เชื่อถือไม่ได้ (ไม่เป็นไร)

วันพฤหัสบดีที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2550

วันศุกร์ สุดสัปดาห์


ฝนตกทุกวันเลย มาทำงานก็ลำบากสุดๆ

ขับมอเตอร์ไซด์มา แถมต้องเอาพงษ์มาด้วย

ตัวหนักมากๆ แต่ก็มาถึงที่ทำงานได้อย่างปลอดภัย

สภาพก็คิดเอาเองเถอะ ผมเผ้ากระเซอะกระเซิง

ดูไม่ได้เลยเรา

ความรู้มากๆๆ บางทีเหมือนกำแพงอิฐที่เรียงตัวสูง ความรู้สูง กำแพงสูง

ความรู้รอบด้าน ก็เหมือนกำแพงสูงรอบตัว บางครั้งมันอาจทำให้มองออกไปไม่เห็นอะไร

นอกจากอิฐที่ตนเอง ก่อขึ้นมา กลิ่นของความรัก ก็เช่นเดียวกับห้องน้ำเข้าไปแรกๆๆจะรู้สึกว่าได้กลิ่น

อยู่ในนั้นนานๆๆ ไปจะเคยชิน จนลืมว่ามีกลิ่นนั้นอยู่ จนกว่าจะออกมาจากบริเวณนั้น และกลับเข้าไปใหม่

ถ้าเรารักใครซักคน เราควรเปิดโอกาสให้เค้าได้ทำผิดหลายๆๆครั้ง

เพราะเราเองก็ต้องการโอกาสอย่างนั้นเช่นกัน อย่าบอกเลยว่าเป็นคนดี ความหยิ่งยโส ก็มีอยู่ในคนถ่อมตัว

ครูที่สอนนักเรียน ก็มีความโง่ ซ่อนอยู่ ความขลาดกลัว ก็มีอยู่ในนักมวยแชมป์โลก

ความเบื่อหน่าย ก็มีอยู่ในพนักงานที่ต้อนรับที่กระตือรือร้น ความเห็นแก่ตัว ก็มีอยู่ภายในใจของนักสังคมสงเคราะห์

มันอยู่คู่กัน รอวันปรากฏตัวออกมา ถ้าสันดานห่วยๆๆ มันเป็นกระดาษ เรามีแค่หินทับกระดาษคนละก้อน ลมกิเลสพัดมา

ก็ขึ้นกับว่าก้อนหินของใครก้อนใหญ่พอที่ทับมันไว้ ไม่ให้ปลิวเพ่นพ่านเท่านั้นเอง..

วันพุธที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2550

อากาศร้อนจัง

วันนี้มาถึงที่ทำงานแต่เช้าเลย
ไปส่งน้องที่โรงเรียนด้วย ก็ต้องมาเช้าเป็นพิเศษ
และต่อไปนี้ก็จะต้องมาเช้าอย่างนี้ทุกวัน
ก็ดีรถจะได้ไม่ติด แต่ขี้เกียจตื่นนอนมากๆเลย
เป็นอะไรที่เหนื่อยใจจังเลย

วันอังคารที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2550

เช้าวันพุธ สุดแสนยุ่ง


วันนี้ทำไมยุ่งแต่เช้าเลย ปวดหัวจัง

ในสำนักงานก็เสียงดังกันมากๆเลย

มีแต่คนเถียงกัน ไม่รู้เป็นไร
แต่ก็ยังดีอยู่

วันจันทร์ที่ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2550

ง่วงนอนสุดๆ


เป็นอะไรก็ไม่รู้ วันนี้ง่วงนอนจังเลย

พอกินข้าวเที่ยงเสร็จก็รีบเข้าสำนักงานเลย

หันไปหันมาก็ไม่มีใคร เลยแอบนอนสักงีบ

ตื่นมาก็ยังมืนตึ๊บอยู่เลย

ต้องหาอะไรทำให้สดชื่นสักหน่อย เฮ้อ ทำไมถึงเป็นอย่างนี้ก็ไม่รู้

วันศุกร์ที่ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2550

สงสัยจะบ้า

สงสัยวันนี้เราท่าจะเพี้ยน คิดว่าวันนี้เป็นวันจันทร์
แต่แท้ที่จริงแล้วเป็นวันศุกร์ต่างหาก บ้าไปแล้ว อิอิ..
ใกล้จะเลิกงานแล้วดีใจจังเลย พรุ่งนี้ก็วันเสาร์ ได้พักอีกตามเคย
แต่วันอาทิตย์ต้องมาอยู่เวร น่าเบื่อสุดๆเลย
แต่ก็ต้องจำใจอยู่

วันพฤหัสบดีที่ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2550

บ่ายวันจันทร์

ทำไมง่วงนอน

เช้าวันจันทร์ วันทำงาน

เช้าวันนี้ตื่นมาพร้อมกับความสดใส
แต่มาถึงที่ทำงาน งานยุ่งสุดๆ พิมพ์งานเยอะมาก
แต่ก็ยังสู้ เพราะถ้าไม่ทำก็ไม่รู้จะให้ใครทำ
มันเป็นหน้าที่ของเรา แต่ก็ทำจนเสร็จจนได้
ดีใจจริงๆ

วันอังคารที่ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2550

ไปเที่ยวทะเลมา หนุกที่สุดเลย