เกิดมาแค่คนเดียว

คนเราตอนเกิดก็มาแค่คนเดียว ไม่ได้จูงมือใครมาด้วย
แต่ทำไมตอนโต หรือ ตอนมีความรัก … กลับอยากจูงมือกับเขาไปด้วยทุกหนทุกแห่ง
... พอถึงวันที่เขาจะจากเราไป ทำไมเราถึงทนไม่ได้
ทำไมเราต้องทุกข์ใจมากขนาดนี้ จะมีใครให้คำตอบได้ไหม?
การที่เรารักใครสักคน เวลารักมันก็ง่าย แต่เวลาจะเลิกรักนี่สิยากมาก…
นี่คงเป็นคำถามที่ไม่มีใครตอบได้ นอกจากตัวเราเอง
ถ้าเราเลือกที่จะอยู่... แล้วเจ็บ นั่นก็ถือว่า... เป็นความสมัครใจของเรา
แต่ทำไมเราเลือกที่จะเจ็บ ทำไมเราไม่เลือกที่จะทำใจ
แล้วยอมหันหลังเดินจากไปอย่างช้าๆ ค่อยๆ ให้ความเจ็บปวดมันหมดไป
พร้อมกับระยะทางที่เราเดิน อนาคตข้างหน้ายังมีอีกไกล ชีวิตเราต้องเดินต่อไป...
โลกนี้ไม่ได้มีเราเพียงคนเดียว ลองหันหลังกลับไปมองคนรอบๆ
ข้างคุณสิว่ามีมากมายขนาดไหน จำไว้แค่ว่า… "ตอนเกิดมาเราไม่ได้จูงมือใครมาด้วย"

หายไปนาน

แย่จัง ไม่ได้บันทึกส่วนตัวตั้ง 10 วันแล้ว
งานเยอะไปหน่อย ไม่รู้ยุ่งๆ อะไรแยะไปหมด
รู้สึกไม่ค่อยสบายด้วย ปวดหัว ตัวร้อน เหมือนจะเป็นไข้
แต่ก็กินยาไปแล้ว เย็นนี้น่าจะหาย

ความรัก และความผูกพัน

ความผูกพันความรัก..และวันเวลานำมาซึ่ง..
ความผูกพัน โดยที่เรา.ไม่ทันรู้สึกตัวมาก่อนคนบางคนมีความรัก..
และสุขที่ได้ผูกพันกับคนที่ตนรักอีกบางคนอยากรัก..
แต่ไม่อยากผูกพัน.. สิ่งใดกันหนอ?..ที่ผูกและพัน..
คู่รักเข้าไว้ด้วยกันความรัก..ความคิดถึง..ความห่วงใย..
การยอมรับ..การให้อภัย..คำตอบนั้น..มีได้ร้อยแปด..พันประการ
ขอเพียง..ความรักนั้น..เกิดจากใจแท้จริงทุกสิ่งทุกอย่าง..
ทั้งร้ายและดี..ที่ได้เกิดขึ้นในวันเวลาที่ผ่านไป
นับตั้งแต่วินาทีที่มีใครคนนั้นอยู่ข้างในใจจะกลายเป็นสายใย ...
ที่ไม่อาจรู้ความแข็งแรงและไม่อาจคะเนความยาวไกล..ที่มีหน้าที่ผูกและพัน..
ใครหลายคนอาจคิดว่าการจากกัน..อาจทำให้สายใยนี้ขาดลง...แต่ในความเป็นจริงนั้น..
หากจากกันทั้งที่ยังรัก..ยิ่งคิดถึง..ยิ่งห่วงหา..สายใยยิ่งแข็งแรงหากจากกันเพราะไม่รัก..
ก็ใช่ว่าจะความผูกพันจะขาดหาย..เพียงแต่เจ้าของ..
เจ็บปวดเกินกว่าจะอยากนึกถึงจึงเก็บมันไว้ในส่วนลึกของใจ..
เมื่อเวลาผ่านไป..เมื่อคิดถึงได้โดยที่ไม่เจ็บปวด
จะพบว่าความผูกพันไม่ได้หนีหน้าไปไหนหากยังคงสงบนิ่ง..
รอคอยการค้นพบจากใจตัวเราเองขอเพียงให้
ความผูกพันเป็นดั่งสายใยที่อ่อนโยน..อบอุ่น
อย่าได้กลายเป็นโซ่..ผูกล่ามหัวใจใครไว้เลย

หลานตัวน้อย น่ารักมาก

ไปเที่ยวบ้านจิปร์มา กะจะไปเยี่ยม


คุณแม่คนใหม่ซะหน่อย ดันไม่อยู่


ไปทำงานซะนี่ แต่ก็ยังดีที่เจอเจ้าตัวเล็ก


น้องโมเดล อายุ 4 เดือนแล้ว แต่ตัวโตมากๆ


ตากลมบ้องแบ้ว ใสแจ๋วเลย


เห็นแล้วอิจฉา อยากมีมั้งจัง