การต่อสู้กับตัวเองนี้สำคัญมาก
ต้องพยายามพิจารณาจนถึงใจจริงๆจนเกิดศรัทธาที่จะต่อสู้
เพื่อเอาชนะตัวเองให้ได้สังเกตดูก็ได้
จิตของเราทุกวันนี้ต่อสู้กับอะไรเราต่อสู้กับคนอื่นทั้งนั้น
ต่อสู้กับคนนี้คนนั้นเราก็แบก คนนี้ไม่ดี คนโน้นไม่ดี
คิดไปเรื่อยๆต่อสู้กับคนอื่น.…. ต้องคิดนี่ คิดโน่น
หาหลักฐาน หาข้อมูลต่างๆ เขาผิดอย่างไร
เขาไม่ดีอย่างไรรวบรวมบันทึกไว้ เขียนไว้เป็นแถว
ทำอยู่อย่างนั้นถ้าต่อสู้กับตัวเอง ก็ง่ายนิดเดียว
ไม่ต้องคิดอะไรพอเกิดความรู้สึกก็นิ่งเฉยเสีย ง่ายๆ
ทำได้แค่นี้เรียกได้ว่า "เอาชนะใจตัวเองได้"
อันนี้เราก็ต้องพยายามพิจารณา จนเข้าใจ
จนเกิดศรัทธาศรัทธาในปัจจุบันธรรมปัจจุบันธรรมเท่านั้น
ที่จะให้เกิดประโยชน์ได้ถ้าเรามัวแต่อยู่กับอดีต อนาคต
ชีวิตของเราก็เป็นหมัน ไม่เกิดประโยชน์
ถ้าเราอยู่กับปัจจุบันได้ ก็หาความสุขได้
ความสุขก็ต้องอาศัยปัจจุบันธรรมเราปล่อยวางอดีตก่อน
แล้วก็ปล่อยวางอนาคตแล้วในที่สุดก็ปล่อยวาง
ปัจจุบันด้วยเมื่อนั้นการเจริญสติปัฏฐาน 4
ก็สมบูรณ์ถ้าเราคิดไปอดีต หรือคิดไปอนาคต
ปัจจุบันก็ไม่ปรากฏปัจจุบันไม่ปรากฏก็ไม่รู้ปัจจุบัน
เพื่อที่จะเห็นปัจจุบัน ก็ต้องปล่อยวางอดีต
ปล่อยวางอนาคตแล้วในที่สุดปัจจุบันก็ต้องปล่อย
ในที่สุดก็ปล่อยวางทั้ง อดีต อนาคต และปัจจุบันคือไม่ยึดมั่น
ถือมั่นใน กาย เวทนา จิต ธรรมจิตก็อิสระ สงบฝากไว้พิจารณา
โยนิโสมนสิการพยายามพิจารณา แล้วก็ปฏิบัติให้มันถูก.................. เอวัง
วันอังคารที่ 28 สิงหาคม พ.ศ. 2550
วันจันทร์ที่ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2550
ชีวิต หนอ
เราดูอะไรได้ทั้งวัน แต่ให้จดจ่ออยู่กับสิ่งใดสิ่งหนึ่งสักครู่หนึ่ง
ดูช่างยากเย็นเหลือหลาย
เราฟังอะไรได้ทั้งวัน แต่ให้ฟังเสียงเต้นของหัวใจตัวเองสักตุ๊บหนึ่ง
ดูช่างยากเย็นเหลือหลายเราหายใจเข้า-ออกได้ทั้งวัน
แต่ให้กำหนดสติหายใจเข้า-ออกยาวๆก่อนนอนสักครั้งหนึ่ง
ดูช่างยากเย็นเหลือหลายเรากินอะไรได้ทั้งวัน
แต่รอให้มีสติพิจารณาก่อนสักชั่วอึดใจหนึ่งดูช่างยากเย็นเหลือ
หลายเราพูดอะไรได้ทั้งวัน
แต่ให้กล่าวคำสรรเสริญพระรัตนตรัยสักจบหนึ่ง
ดูช่างยากเย็นเหลือหลายเราจับต้องลูบคลำอะไรได้ทั้งวัน
แต่ให้ลูบคลำเนื้อหนังอันเหี่ยวย่นของตนเองสักครั้งหนึ่ง
ดูช่างยากเย็นเหลือหลาย
เราเสวยอารมณ์ที่อิฏฐารมณ์และอนิฏฐารมณ์ต่างๆ ตลอดวัน
แต่ให้รู้สึกสัมผัสต่อความทุกข์จนตลอดสายแม้เพียงครั้งเดียว
ในชีวิตดูช่างยากเย็นยิ่งไปกว่านั้น
ดูช่างยากเย็นเหลือหลาย
เราฟังอะไรได้ทั้งวัน แต่ให้ฟังเสียงเต้นของหัวใจตัวเองสักตุ๊บหนึ่ง
ดูช่างยากเย็นเหลือหลายเราหายใจเข้า-ออกได้ทั้งวัน
แต่ให้กำหนดสติหายใจเข้า-ออกยาวๆก่อนนอนสักครั้งหนึ่ง
ดูช่างยากเย็นเหลือหลายเรากินอะไรได้ทั้งวัน
แต่รอให้มีสติพิจารณาก่อนสักชั่วอึดใจหนึ่งดูช่างยากเย็นเหลือ
หลายเราพูดอะไรได้ทั้งวัน
แต่ให้กล่าวคำสรรเสริญพระรัตนตรัยสักจบหนึ่ง
ดูช่างยากเย็นเหลือหลายเราจับต้องลูบคลำอะไรได้ทั้งวัน
แต่ให้ลูบคลำเนื้อหนังอันเหี่ยวย่นของตนเองสักครั้งหนึ่ง
ดูช่างยากเย็นเหลือหลาย
เราเสวยอารมณ์ที่อิฏฐารมณ์และอนิฏฐารมณ์ต่างๆ ตลอดวัน
แต่ให้รู้สึกสัมผัสต่อความทุกข์จนตลอดสายแม้เพียงครั้งเดียว
ในชีวิตดูช่างยากเย็นยิ่งไปกว่านั้น
วันพฤหัสบดีที่ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2550
แย่จัง
วันนี้รวมเงินส่งกองคลัง ได้ตั้ง หมื่นสี่พันแหนะ
แต่ที่ไหนได้ ทำเงินหายไปตั้ง พันสองซวยไปเลย
ต้องมาแชร์กันออกสามคน คนละสึ่ร้อย
แย่สุดๆ ยิ่งไม่มีเงินอยู่ด้วย เดือนนี้ใช้เงินเยอะ
ไม่รู้เอาไปใช้อะไร เหลือในกระเป๋าไม่กี่บาท
แต่ที่ไหนได้ ทำเงินหายไปตั้ง พันสองซวยไปเลย
ต้องมาแชร์กันออกสามคน คนละสึ่ร้อย
แย่สุดๆ ยิ่งไม่มีเงินอยู่ด้วย เดือนนี้ใช้เงินเยอะ
ไม่รู้เอาไปใช้อะไร เหลือในกระเป๋าไม่กี่บาท
วันอังคารที่ 21 สิงหาคม พ.ศ. 2550
ความทุกข์-ความสุข
ความสุขเหมือนฝนพรำสาย อ่อนโยน งดงาม
บางเบา แต่ว่างเปล่า ไม่มีการเรียนรู้ใดในความสุข.......
เมื่อใดที่มีความทุกข์ ควรยิ้มรับ และคิดว่าโชคดีที่ได้เจอความทุกข์
ได้เรียนรู้การแก้ปัญหา ได้สงบ ได้สติ ได้ความนิ่ง
ได้รู้จักโลก รู้จักตัวเอง รู้จักการเติบโตทุกๆก้าว
ให้กำลังใจตัวเองมากๆ บอกตัวเองว่า
โชคดีที่วันนี้มีความทุกข์
เพราะเมื่อผ่านความทุกข์ ความสุขก็จะรออยู่เบื้องหน้า...
จงใช้ความทุกข์สร้างสิ่งมหัศจรรย์ให้กับชีวิต.
บางเบา แต่ว่างเปล่า ไม่มีการเรียนรู้ใดในความสุข.......
เมื่อใดที่มีความทุกข์ ควรยิ้มรับ และคิดว่าโชคดีที่ได้เจอความทุกข์
ได้เรียนรู้การแก้ปัญหา ได้สงบ ได้สติ ได้ความนิ่ง
ได้รู้จักโลก รู้จักตัวเอง รู้จักการเติบโตทุกๆก้าว
ให้กำลังใจตัวเองมากๆ บอกตัวเองว่า
โชคดีที่วันนี้มีความทุกข์
เพราะเมื่อผ่านความทุกข์ ความสุขก็จะรออยู่เบื้องหน้า...
จงใช้ความทุกข์สร้างสิ่งมหัศจรรย์ให้กับชีวิต.
วันศุกร์ที่ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2550
อิจฉาคนอื่น
เห็นคนอื่นมีลูกแล้วก็อยากมีบ้าง
แต่ทำไงได้ก็ตอนี้เรายังไม่มี
ถ้าถึงเวลาก็คงมีเองแหละ ปลอบใจตัวเองก่อน
คิดว่าสักวันคงจะต้องมีแน่ๆ
ตอนนี้อ้ายกลกับจุ๋มก็มีลูกสาวแล้ว
น่ารักสุดๆไปเลย อิจฉาตาร้อนมากๆเลยเรา
แต่ทำไงได้ก็ตอนี้เรายังไม่มี
ถ้าถึงเวลาก็คงมีเองแหละ ปลอบใจตัวเองก่อน
คิดว่าสักวันคงจะต้องมีแน่ๆ
ตอนนี้อ้ายกลกับจุ๋มก็มีลูกสาวแล้ว
น่ารักสุดๆไปเลย อิจฉาตาร้อนมากๆเลยเรา
วันพุธที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2550
อากาศเย็นสบาย ฝนตกปรอยๆ
เช้านี้มาทำงานฝนตกหนักมากๆ
ขากางเกงเปียกหมดเลย รองเท้าก็เลอะเทอะ
แย่จัง รถก็ติดอีกต่างหาก
แต่ก็มาถึงที่ทำงานได้อย่างปลอดภัย
แม้ว่าจะต้องขับรถมาอย่างยากลำบากก็ตาม
ทำไงได้ ไม่มีรถยนต์ มีแต่เมงกะไซด์นี่น่า
ขากางเกงเปียกหมดเลย รองเท้าก็เลอะเทอะ
แย่จัง รถก็ติดอีกต่างหาก
แต่ก็มาถึงที่ทำงานได้อย่างปลอดภัย
แม้ว่าจะต้องขับรถมาอย่างยากลำบากก็ตาม
ทำไงได้ ไม่มีรถยนต์ มีแต่เมงกะไซด์นี่น่า
วันอังคารที่ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2550
อย่ากลัวกับสิ่งที่ยังไม่เกิด
ใครหลายคนชอบคิดไปไกลในสิ่งที่ยังมาไม่ถึง...
สิ่งที่ยังไม่เกิด ความคิดนี่แหละ
ที่บั่นทอนพละกำลังส่วนหนึ่งของความสุข
ที่ควรจะเกิด ควรจะมี ให้ลดน้อยลงไป บางขณะ
เราน่าจะทำชีวิตให้ดีกว่านั้นได้ง่ายๆ
แต่เพราะความคิด ความกังวล ทำให้สิ่งที่น่าจะง่าย
กลายเป็นสิ่งยุ่งยาก ถ้าความคิดบางอย่าง ยิ่งคิด ยิ่งเศร้า
ยิ่งทำให้กังวล ยิ่งไม่มีความสุข ยิ่งหวาดกลัววันข้างหน้า
ก็อย่าไปคิดมันเลย แค่ทำวันนี้ให้มีความสุข
ทำให้ดีที่สุดกับเวลานี้ที่มีโอกาสนี้...
บางที ใครจะรู้ว่า อะไรๆที่ไปกังวลนั้น อาจจะมาไม่ถึงก็ได้..
สิ่งที่ยังไม่เกิด ความคิดนี่แหละ
ที่บั่นทอนพละกำลังส่วนหนึ่งของความสุข
ที่ควรจะเกิด ควรจะมี ให้ลดน้อยลงไป บางขณะ
เราน่าจะทำชีวิตให้ดีกว่านั้นได้ง่ายๆ
แต่เพราะความคิด ความกังวล ทำให้สิ่งที่น่าจะง่าย
กลายเป็นสิ่งยุ่งยาก ถ้าความคิดบางอย่าง ยิ่งคิด ยิ่งเศร้า
ยิ่งทำให้กังวล ยิ่งไม่มีความสุข ยิ่งหวาดกลัววันข้างหน้า
ก็อย่าไปคิดมันเลย แค่ทำวันนี้ให้มีความสุข
ทำให้ดีที่สุดกับเวลานี้ที่มีโอกาสนี้...
บางที ใครจะรู้ว่า อะไรๆที่ไปกังวลนั้น อาจจะมาไม่ถึงก็ได้..
วันอังคารที่ 7 สิงหาคม พ.ศ. 2550
เวลาไม่อาจย้อนกลับ
คนเราไม่อาจย้อนเวลา กลับไปแก้ไขอดีตได้
เพราะอดีตไม่เคยหวนกลับ
เวลา . . . ไม่อาจย้อนคืนโอกาส
ในเรื่องบางเรื่อง . . . อาจจะมีแค่ครั้งเดียวในชีวิต
เพราะอดีตไม่เคยหวนกลับ
เวลา . . . ไม่อาจย้อนคืนโอกาส
ในเรื่องบางเรื่อง . . . อาจจะมีแค่ครั้งเดียวในชีวิต
วันจันทร์ที่ 6 สิงหาคม พ.ศ. 2550
หัวใจบอกให้รัก
ณ เวลานี้
คงไม่มีใครปฏิเสธ
ที่จะเรียกร้องหาความรู้สึก ที่เรียกว่า “รัก”
ต้องการความดูแล เอาใจใส่ จากคนที่หัวใจ เรียกว่า “คนรัก”
หลายครั้ง หลายหน ที่ความรักเดินทางเข้ามาทักทาย
หลายครั้ง หลายหน ที่ความรักเดินทางเข้ามาทักทาย
แทบจะทุกคนที่เชื่อ และมั่นใจว่า…
รักครั้งนี้ คนรักคนนี้ จะเป็นรักครั้งสุดท้าย
แม้จะไม่ใช่รักครั้งแรก ... แต่ขอเป็นรักสุดท้าย …
และต้องการให้คนรักคิดเฉกเช่นเดียวกัน
และต้องการให้คนรักคิดเฉกเช่นเดียวกัน
แต่นั่นมันคือ... ความคิด ความฝัน มันไม่ใช่ความจริง
บางคู่... ทำให้เรื่องราวที่อยู่ในความฝันนั้น เป็นจริงได้
บางคู่... ทำให้เรื่องราวที่อยู่ในความฝันนั้น เป็นจริงได้
แต่บางคู่... ทำลายมันตั้งแต่เดินทางไปด้วยกันยังไม่ถึงครึ่งทาง
และอีกบางคู่... ที่ต้องการเดินทางและสร้างฝันร่วมกัน
เพื่อทำเรื่องราวที่วาดฝันไว้ให้มันเป็นจริง
แต่ต้องพบอุปสรรคมากมายจากสิ่งแวดล้อมรอบๆ ตัว
ทำให้ความฝันนั้นหลุดลอยไป และไร้ประโยชน์ที่จะรั้ง
เพราะอีกฝ่ายย่อมไม่มีความสุขแน่
เพราะอีกฝ่ายย่อมไม่มีความสุขแน่
กับการที่สิ่งแวดล้อมรอบๆ ตัวของคนรักไม่ต้อนรับ
แต่กลับจะผลักไสตัวเองให้ไกลออกไปทุกที
ทั้งที่หัวใจยังมีรักจนเต็มหัวใจ
นั่นเท่ากับว่า… … ความฝันพังทลาย …
หากรู้สึกรักกับใครบางคนแล้ว ย่อมไม่มีใครคิดถึงวันที่จะต้องเลิกรา
หากรู้สึกรักกับใครบางคนแล้ว ย่อมไม่มีใครคิดถึงวันที่จะต้องเลิกรา
มีแต่เพียงความคิดที่ว่า เราจะประคับประคองรักของเรา
ให้นานที่สุด... และมีความสุขมากที่สุด
ไม่มีใครนึกถึงวันที่หมดรัก
ไม่มีใครนึกถึงวันที่ไม่มีกันและกัน
เพียงแค่หัวใจบอกว่าให้ “ฉันรักแค่เธอ” และ... รักแค่เธอเท่านั้นเอง
ความคิดทั้งหมดที่มันเกิดขึ้น
ความคิดทั้งหมดที่มันเกิดขึ้น
นั้นก็เพราะ “รัก” เพียงคำเดียว
สมัครสมาชิก:
บทความ (Atom)